Οι άνθρωποι περνάμε…!

Μία νέα βάση φιλοσοφίας για καλύτερη ζωή

Στη ζωή υπάρχουν δύο βασικά πράγματα που θα υπάρξουν. Ένα η γέννηση και ένα ο θάνατος. Η ζωή μας στηρίζεται μέσα σε αυτά τα δύο μεγάλα γεγονότα. Το ένα ξεκινά τη ζωή το άλλο τη σταματά, τουλάχιστον με τον τρόπο που εμείς την αντιλαμβανόμαστε γιατί οι θεωρήσεις για μετά το θάνατο είναι πολλές. Δεν είναι όμως θέμα αυτού του κειμένου τι θα γίνει μετά το θάνατο αλλά τι γίνεται πριν από αυτόν.

Οι άνθρωποι περνάμε αγαπητοί μου φίλοι, φανταστείτε ανθρώπους στο παρελθόν που ζούσαν τις αγωνίες της κοινωνίας τους που διάβαζαν για τις νέες ανακαλύψεις όπως το αεροπλάνο, που είχαν μία ερωτική σχέση που ήθελαν να γίνει καλύτερη, που ήθελαν χρήματα, που ήθελαν πολλά αλλά μπορεί να είχαν τα καλύτερα και να μην το κατάλαβαν.

Οι άνθρωποι περνάμε και αυτό θα πρέπει να βρίσκεται στη σκέψη κάθε συμβούλου, από τον σκληροπυρηνικό επιστημονικά ψυχίατρο μέχρι και τον μη αναγνωρισμένο μεταφυσικό θεραπευτή.  Σε όλο αυτό το φάσμα έρχονται άνθρωποι να μάθουν, να βοηθηθούν, να βελτιώσουν τη ζωή τους.  Πως όμως μπορείς να βελτιώσεις τη ζωή σου αν δεν ξέρεις καν τι κάνεις, αν δεν ξέρεις τι είναι η ζωή. Δεν μιλάω βέβαια για την τρομοκρατική αντίληψη ένας άνθρωπος να είναι όλη την ώρα με την συναίσθηση ότι θα πεθάνει κάποια στιγμή αλλά και η αντίληψη ότι θα ζήσουμε αιώνια, ότι τα αρνητικά αυτά είναι όλα πολύ μακριά, ότι ο θάνατος θα έρθει αλλά μέχρι τότε δεν πρέπει να τον σκεφτόμαστε είναι παράλογο και οδηγεί σε μία ψευδαίσθηση της ίδια της ζωής. Η έλλειψη πλήρους κατανόησης του θανάτου μας οδηγεί σε ψευδαισθητικές καταστάσεις και άρα μη λογικές συμπεριφορές στη ζωή μας. Αν δεν ξέρεις τι είναι ζωή πως θα τη ζήσεις λοιπόν. Η γέννηση όμως και ο θάνατος είναι μέρη της ζωής. Πόσοι από εμάς το ξέρουμε και πόσοι από εμάς πραγματικά ζούμε μέσα από αυτό τον τρόπο αντίληψης;

Οι άνθρωποι περνάμε και στο παρελθόν μία γυναίκα έκλαψε που κάποιος άνδρας δεν την αγάπησε, και στο παρελθόν κάποιος πέθανε φτωχός και χωρίς δικαιοσύνη, πάλι στο παρελθόν άνθρωποι έφυγαν άδικα η σφαγιάστηκαν. Ότι έχουμε δει στις διαπροσωπικές σχέσεις έχει ξαναγίνει κάποια στιγμή με την ίδια, μικρότερη ή και μεγαλύτερη ένταση. Έτσι λοιπόν πρέπει να καταλάβουμε πρώτα ότι αυτό που ζούμε σε κάποιο βαθμό το έχει ξαναζήσει και κάποιος άλλος, ή το ζει και αυτή τη στιγμή και θα το ζήσει στο μέλλον.   Από όλους αυτούς τους ανθρώπους με τις μικροκαθημερινές τους αγωνίες όμως τι έμεινε; Τίποτα, δεν υπάρχει τίποτα. Αυτή η νιχιλιστική όμως άποψη αποτελεί και μία σανίδα σωτηρίας για τον ίδιο τον άνθρωπο. Γιατί μέσα από το τίποτα μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι το πιο σημαντικό.  Το πιο σημαντικό λοιπόν είναι αυτό το λίγο χρόνο που μας μένει στον πλανήτη να μπορούμε να τον χειριζόμαστε για να απελευθερωθούμε από τυπικότητες και ανασφάλειες, από συνήθεις δυσκολίες και πόνους.  Να ζήσουμε της ζωές μας και όχι να λειτουργούμε σαν ρομπότ όπου θα ακολουθήσουμε το πρόγραμμα κάποιου άλλου.  Η μοναδικότητα στον άνθρωπο έρχεται όταν ο ίδιος αντιλαμβάνεται τη ζωή του σαν μοναδική, για να είναι μοναδική όμως πρέπει να βλέπει μοναδικά και τα πράγματα γύρω του. Δεν υπάρχει όμως καμία μοναδικότητα στη ζήλεια, στην ερωτική απογοήτευση, στη γκρίνια, ακόμη και στην αγάπη.  Αυτό που θα μας κάνει επιτέλους ελεύθερους είναι η κατανόηση ότι τελικά δεν υπάρχει μοναδικότητα και πως είμαστε καταδικασμένοι σε μία μορφή επαναλαμβανόμενων ρόλων, που άλλοτε τους δίνει η κοινωνία και άλλοτε η βιολογία μας. Καταλαβαίνοντας όμως ότι απλά αυτό μπροστά μας είναι ένας ρόλος το συναισθηματικά τραυματικό γεγονός που μπορεί να εμφανιστεί μπροστά μας δεν θα έχει την ίδια σημασία.  Έτσι η ζωή μας δίνει την πλήρη ελευθερία μας, η ελευθερία δεν έρχεται από τις πολλές επιλογές αγαπητοί μου φίλοι. Η ελευθερία έρχεται από τη συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει πραγματική ελευθερία, όταν το μυαλό μας βγει από την ψευδαίσθηση, τότε μπορεί όντως να δράσει ελεύθερα. Γιατί μόνο αν καταλάβουμε ότι παίζουμε ρόλους μπορούμε εύκολα να αλλάξουμε το σενάριο. Μέχρι να καταλάβουμε ότι ζούμε σε ένα σενάριο ακολουθούμε πιστά αυτό και τελικά άλλοτε μας τρομάζει, άλλοτε μας αγχώνει και άλλοτε μιας πιάνει αδιάβαστους. Δεν χρειάζεται όμως τίποτα από όλα αυτά.

Γιατί η μόνη αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι περνάμε… Περνάμε όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή, μπορεί ο καθένας να έχει τα δικά του μεταφυσικά και θρησκευτικά πιστεύω, όμως δεν είμαι άγιος, ούτε πνευματικός, ούτε προφήτης, η αλήθεια μου είναι η ζωή και στη ζωή όλα περνάνε και πρέπει να καταλάβουμε ότι αν και όλα περνάνε, όλα κάποια στιγμή έχουν ξανασυμβεί. Αν λοιπόν έχουν ξανασυμβεί γιατί να μην κάνουμε τη δική μας σεναριακή επανάσταση μέσα στα όρια που μας έχει βάλει η ίδια η ύπαρξη μας. Γιατί ο Χρόνος – Κρόνος έχει βάλει τα όρια του εξ αρχής. Το πως θα παίξουμε το παιχνίδι του χρόνου όμως είναι δική μας υπόθεση. Τελικά ο ευτυχισμένος και δυστυχισμένος άνθρωπος όλο και πιο πολύ καταλαβαίνω ότι δεν έχει να κάνει με τη ρεαλιστική αντίληψη των πραγμάτων αλλά με την υποκειμενική οπτική αυτών και την επιρροή άλλων υποκειμενικών αντιλήψεων επάνω σε εμάς. Γιατί μπορεί όλοι να είμαστε όταν γεννιόμαστε tabula rasa κανείς όμως δεν μένει πραγματικά όταν γεννηθεί άγραφος χάρτης. Το DNA, το περιβάλλον (οικολογικό και οικογενειακό) μας επηρεάζει βαθύτατα. Σκεφτείτε τις γενετικές επιρροές που δέχεστε και έπειτα τις επιρροές του ότι γεννηθήκατε Ελλάδα, σε μια συγκεκριμένη πόλη, σε μία συγκεκριμένη γειτονιά, σε μία συγκεκριμένη οικογένεια και θα δείτε πόσο ελεύθεροι είστε σεναριακά… Αν βάλουμε και τις θεωρίες του κάρμα και άλλα μεταφυσικά πιστεύω τότε η ελευθερία μάλιστα περιορίζεται ακόμη περισσότερο. Έτσι λοιπόν νομίζω ότι ο Θάνατος είναι αυτός που χαλάει το πάρτι, είναι αυτός που μας βγάζει τις μάσκες που ζούμε και μας βοηθά να μπορέσουμε να βγούμε από το σενάριο.  Είναι πολύ σκληρό υπαρξιακά κάποιος να δεχθεί ότι είναι απλά ένα σενάριο αλλά αυτό θα μας οδηγήσει στο να βγούμε από τη φυλακή της ζωής και να μπορέσουμε επιτέλους να ζήσουμε αυτά που θέλουμε και όχι αυτά που θέλει το σενάριο.

Θα μου πείτε εγώ να το κάψω το σενάριο, όμως οι άλλοι που ακόμη ζουν σε αυτό θα με βάλουν σε αυτό το σενάριο, αν το πείτε αυτό τότε δεν με έχετε καταλάβει ακόμη. Αν κάποιος καταλάβει το σενάριο δεν μπορεί πια να ακολουθήσει κανέναν, είναι ελεύθερος. Οι σχέσεις που θα κάνει δεν θα είναι γιατί έτσι έπρεπε αλλά γιατί πια θέλει κάτι. Σαφώς δεν πρόκειται να γράψεις ένα έργο από την αρχή, αυτό θα ήθελε ένα θεό, όμως υπάρχουν κάποιες στιγμές που μπορούμε να γράψουμε τους δικούς μας στίχους στο βιβλίο και τότε μπορούμε με χαρά να πούμε ότι «οι άνθρωποι περνάμε» και την επόμενη μέρα θα τη δούμε με τόση χαρά….!